شاید حق با تو بود که می گفتی زیاد تو این دنیا دل شکسته

شاید حق با تو بود که ازم شدی خسته

شاید حق با تو بود که می گفتی دلم شکسته

شاید حق با تو بود روزگار ما همینه

شاید حق با تو بود سرنوشته در کمینه

شاید حق با تو بود لیاقتتو من ندارم

شاید حق با تو بود که باید برم دنبال کارم

ولی بدون اینو که حتی بگذره صد سال هم

این حق با منه که عشقت نره از یادم

هر روز از پنجره به کوچه های تنهایی سرک می کشم

تا ...

لحظه ی آمدنت را جشن بگیرم

انتظار آمدنت را دوست دارم

وزیر شکنجه ی ثانیه ها تاب خواهم آورد

تا لحظه ی وصالت را به آغوش کشم

هنوز هم به انتظار می نشینم ای بهترین

ديگر نه پايي دارم كه پا به پاي بودنت بدوم،
نه نگاهي كه در انتظارت بمانم.
واژه ها را هم پيدا نمي كنم.
اين دستها هم، ديگر از سرما يخ زده است!
كمي دورتر از حضور خيال من و تو، پچ پچ ها را مي شنوي؟!
مي گويند اگر نباشي بغضم سبك مي شود.
آنوقت تنها من مي مانم و من.
آنوقت ديگر نه فرياد مي كنم نه سكوت.
آنوقت ديگر پاهايم آبله نمي زند از اين همه دويدن پي ات.
مي گويند اگر نباشي به هيچ كجاي من و اين دنيا بر نمي خورد.
آنوقت فقط من مي مانم و اين همه شعر كه مي دانم در انتظار نگاهم هستند.
آنوقت فقط من مي مانم و اين همه دلتنگي هايي كه بيقرار ِبودنم مي شوند.
آنوقت فقط من مي مانم و اين همه نگاه كه مي دانم براي فردايشان دستهايم را مي خواهند.
مي گويند اگر نباشي، خنده با نگاهم آشتي مي كند!
مي گويند اگر نباشي، دوباره به ياد مي آورم بهار كي از راه مي رسد!
مي گويند اگر نباشي،...
نگاه از من پنهان نكن!
آنها مي گويند.
اما من...
هنوز هم همه فصلها را تنها پاييز مي بينم،
هنوز هم دلم هواي باران دارد و دلتنگي هاي شبانه.
هنوز هم در پي عطر ياس هستم و هق هق نبودنت.
هنوز هم دستهايت را مي خواهم.
و هنوز هم... د... و... س... ت... ت... د... ا... ر... م.

دستمو گرفته

چه هوای سردی

می خواد با گرمای خودش گرمم کنه

صورتشو می چسبونه به صورتم

گونه های یخ زده ام حس خوبی بهشون دست میده

صورتم داره گرم می شه

هنوزم دستام تو دستاشه

گرمای دستاشو حس می کنم

وای که چقدر لذت بخشه

خود مو بیشتر تو بغلش جا می کنم

گرمای بیشتری رو حس می کنم

توی گوشش عاشقونه زمزمه می کنم

مدام می گم :دوستت دارم

چشمامو می بندم فقط برای چند لحظه

وقتی چشماشو باز می کنم

بازم سردی هوا رو حس می کنم....

لعنتی! بازم فقط یه خیال بود..........

 دلتنگم

و دیدار تو درمان من است

دنیا را بد ساخته اند...

کسی را که دوستش داری تو را دوست نمی دارد ...

کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمیداری...

اما کسی که دوستش داری و او هم تو را دوست دارد

به رسم و آیین هرگز به هم نمیرسند و این رنج است...

با محبت امتحانم کرد و رفت

آمدوبنشست وآشوبی بپا

درمیان دودمانم کردورفت

آمدواودودشدمن شعله ای

در وجود خود نهانم کردو رفت

از آسمان تار خودم گريه ام گرفت

مستانه گريه کردم، دريا گريستم

طوفان غم چو داد گلستان دل به باد

بر حال پر پر گلها گريستم

من بودم و خيال تو در نيمه هاي شب

بر بخت خويش و اين دل شيدا گريستم

بيخود شدم ز گريه و رفتم به اشتياق

معراج دل نمودم و آنجا گريستم

در جستجوي او ، من آواره ابروار

بر کوه و دشت و دامن و صحرا گريستم

بر زورق دلم شب تيره به موج غم

پنهان به آه بود و پيدا گريستم

هر چند نکته سنج و سخن آورم وليک

شب در خيال لعل شکر خواب گريستم

موسي به عشق روي تو خودش بود تا سحر

تنها ترانه گفتم و تنها گريستم

    

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد

وسعت تنهائيم را حس نکرد

در ميان خنده هاي تلخ من

گريه پنهانيم را حس نکرد

در هجوم لحظه هاي بي کسي

درد بي کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

لحظه پايانيم را حس نکرد